 |
|
| |
Lusteloos
Tja...
|
30 Juli 2007 | 21:53:15
Op zich was het uitzicht fraai. Een glooiende heuvel, alles strak bijgewerkt en onderhouden. Bij de vrouwen om mij heen viel het duidelijk in de smaak.
Ik keek recht tussen de opengesperde benen van een paaldanseres. Haar capriolen zouden in het Chinees staatscircus niet misstaan. Zij bevond zich nu evenwel op een feest, omringd door gillende en fluitende lesbo’s. Kennelijk had zij besloten dat haar carrière een hogere vlucht zou nemen met een paal en een striptease als extra aankleding.
Op deze avond gaat het er overigens betamelijk aan toe. Hoe schaars ook gekleed, er is hier zelfs geen sprake van een nipplegate. Dit is al een prestatie op zich, wanneer je aan één arm ondersteboven in een spagaat hangt.
De vrouw windt zichzelf om de paal en het publiek om haar vinger. De vrouwen verlustigen zich aan haar prachtige, afgetrainde lichaam. Ze teaset, ze pleaset, ze vouwt zich in de vreemdste vormen. Het publiek vindt het geweldig.
En ik? Ik had natuurlijk nèt ‘Female Chauvinist Pigs’ van Ariel Levy gelezen. Een aanklacht tegen de ‘bimbocultuur’ waarin vrouwen het een vorm van bevrijding – ja, zelfs van emancipatie – vinden om zichzelf als lustobject te presenteren. Tegen de klippen van paaldans- en stripteasecursussen op waagt Levy het zich af te vragen of deze ontwikkelingen wel wenselijk zijn.
Wederom ontplooit zich een golvend landschap voor mijn ogen. Omringd door opgewonden vrouwen speelt echter de politieke correctheid van mijn geweten op. Het geeft Ariel Levy gelijk. De fysieke origamie van de paaldanseres laat mij koud.
|
Schaamteloos
Dus...
|
29 Juli 2007 | 15:52:45
Ze kwamen binnen bij Bad Bentheim.
En ze waren énorm.
De hele coupé wendde nerveus het hoofd af. Staren is immers niet netjes. De verleiding was groot. De hele coupé zat dus diep verzonken in boek, krant of sudoku.
De man die het diepst in zijn boek was verzonken zat alleen bij het raam.
Naast hém gingen ze zitten. Hij keek niet op. Maar hij wist dat ze daar zaten, naast hem. Bruin als extra pure chocolade. Kogelrond. En enorm. Het spierwitte, strakke en laaguitgesneden hemdje met spaghettibandjes maakten ze naakter dan naakt.
Dit alles zag hij niet, verdiept als hij was in zijn boek. Maar hij wist het.
Er moest naar geloerd worden. Het mocht wel niet. Het kon gewoon niet anders. Spiedend over boek, krant of sudoku werd de hele coupé gepreoccupeerd door één gedachte: echt of nep?
Ze zaten echter naast hém. En hij was wel opgevoed. Gevangen in zijn opvoeding bleef hij dus verzonken in zijn boek staren.
Tot zij zelf het woord tot hem richtte. Nu moest hij wel opkijken. Niet te laag - nee, vooral niet te laag - maar richting haar donkere, fonkelende ogen. Hij zei iets terug, hij lachte. Schaapachtig was het woord niet. In al zijn nervositeit leek hij te zijn vergeten hoe dat ook al weer moest, lachen. Het resultaat was een soort inhalerend gehinnik.
Haar leek het niets te deren. De reis was nog lang en zij had geen boek, krant of sudoku bij zich. Een gesprek met een vriendelijke, beleefde man was haar welkom genoeg.
De man was opgetogen. Hij praatte en grhinnikte. De rest van de coupé keek verstoord op van boek, krant of sudoku. De man ontgingen deze blikken. Hij zat te praten met de vrouw van hun stoutste dromen.
Niet alleen plantjes kunnen gekweekt worden. Ook een geweten.
Ik ben waarschijnlijk van de eerste generatie bij wie het milieubewustzijn er van kinds af aan is ingepompt.
Het begon onschuldig genoeg. Eén maal per jaar stond er een grote container bij onze school. Het was de bedoeling die vol te krijgen met oude telefoonboeken en gouden gidsen. Wij fanatieke groep-4-dertjes – hoeveel heb jíj er al? – hebben zo heel wat bossen voor de ondergang behoed.
En toen brak de dag aan dat de GFT-bak het levenslicht zag. Hiermee was de scheiding des afvals een feit. Het jeugdjournaal liet ons zien waar de inhoud van onze GFT-bak belandde: op de composthoop der composthopen, een oersoep die ons nieuw leven beloofde. Zo zouden wij met z’n allen de wereld redden. Deze boodschap viel in de vruchtbare aarde van onze jeugdige geesten.
Het was ook de tijd van de zure regen. Afschrikwekkende socutera-spotjes lieten standbeelden zien die in een fris regenbuitje wegerodeerden als Michael Jackson in vol daglicht.
Bovendien zat er zo’n groot gat in de ozonlaag dat spoedig alle ijsberen tot een tropisch zwemparadijs zouden worden veroordeeld.
Ook plastic tasjes, zo leerden we, konden misschien wel eens definitief de apocalyps inleiden.
Dus scheid ik tot op de dag van vandaag mijn afval, segregeer het glas zelfs op kleur en met ieder plastic tasje dat ik aanneem heb ik last van een latent schuldgevoel. Een beter milieu begint bij jezelf...
Ja, het groene geweten is in al die jaren zorgvuldig gekweekt, gegroeid en gecultiveerd.
Hoe groot was mijn verbijstering toen ik onlangs in de Volkskrant las dat plastic tasjes hooguit voor 0,0001 % schuldig waren aan het vervuilen van het milieu. Ik bleek dus gewoon plastic tasjes aan te kunnen nemen, zonder ook maar de Dag des Oordeels één dag naar voren te halen.
Het ozongat is nog maar een gaatje, van zure regen hoor je eigenlijk niets meer, net zo min als van Michael Jackson.
Na de CFK’s is de lucht nu wel zwanger van fijn stof en CO2.
En de oplossingen blijken niet zo simpel meer. Want als we onze auto’s met biobrandstof gaan voeden, beroven we tegelijkertijd Mexicanen van hun tortilla’s. En als we in een vlaag van milieu- en diervriendelijkheid besluiten geen vlees meer te eten, blijken de vleesvervangers bijna nog slechter voor ’t milieu te zijn. Of als we ter compensatie van onze vliegreis naar Amerika ons geweten sussen door bomen te planten, blijken die bomen uiteindelijk nóg meer CO2 op te leveren dan te kosten.
Vroeger was het milieu nog simpel. Wij groep-vier-dertjes draaiden er tenminste onze hand niet voor om. Mijn milieubewustzijn ligt in een spagaat. Dat vergt een lenig geweten. Ik besluit tot mijn milieubewustste daad van dit jaar. Ik ga níet naar Amerika. En zo red ik de wereld.
Zijn bivakmuts had hij ferm over zijn gezicht heen getrokken, zoals een ridder zijn vizier.
Volhardende strijders tegen het onrecht waren ze. Tegen globalisering, tegen kapitalisme, tegen de vrije markt en in het bijzonder tegen projectontwikkelaars die een uniek monument wilden verkwanselen om er dure yuppenappartementen te bouwen. Ooit.
Twee dagen lang hadden politie en ME fort Pannerden belegerd en het schoongeveegd van krakers. Nu waren ze teruggekomen, op een zaterdagavond, en hadden ze het fort - hún fort - terugheroverd op de authoriteiten.
Ze hadden zich opgemaakt voor een heroïsche strijd, bereid om waterkanonnen, traangas en arrestaties onverveerd tegemoet te treden. Een heel peleton hadden ze aangekund. Maar op hun weg naar victorie traden slechts twee bewakers en een hond hen tegemoet. Na wat verbaal geweld was de overwinning een feit. Ze hadden hun fort weer terug in handen, ze waren weer thuis!
Een gejuich steeg op. Wat besmuikt over de eenvoud van de overwinning - en toch ook wat opgelucht - hing er een gelaten stemming.
Het nieuws verspreidde zich snel. De volgende dag kwamen de eerste dagjesmensen al kijken met in hun kielzog de fotografen.
Wat ze zagen, oogde bijna als een schouwspel uit reeds lang vervlogen tijden. Overal brandhaarden, strijders in het zwart, getooid met doodshoofden, hun Lowlandstoegangsbandjes trots gedragen als ware het wapentekens. Er was zelfs een schone jonkvrouw te ontwaren. Erg gothic allemaal.
Om op te warmen - iets waar hun bivakmutsen op deze novemberzondag van 15°C overigens ook al voor zorgden - werd er door hun Nijmeegse broeders veganistische, biologisch-dynamische pompoensoep langsgebracht.
De jongen had het zich laten smaken, de pompoensoep. Maar kraken maakt hongerig. Dus haalde hij een meergranenoerbrood van de Knollentuin uit z'n tas, pakte z'n mes en sneed een dikke plak kaas af. Voorverpakte kaas van de AH to go, zaterdagavond laat nog net even gekocht op het station van Nijmegen.
Er past immers maar zoveel idealisme in één dag. Soms moet je gewoon pragmatisch zijn.
Passer mortuus est! (Het musje is dood! Catullus, 3)
Ok, toegegeven, het was geen mus, maar een merel. Maar hij is wel dood. En wel in onze tuin.
Nou was dit al geen fraai exemplaar. Verfrommeld, suf en obees zat het in onze tuin te zitten. En maar pipiëren.
Al spoedig was het erin geslaagd op mijn gemoed in te werken. Want ja, verfrommeld suf vogeltje met wellicht een vogelgriepje zat zielig te wezen in míjn tuin. Dus ik verkruimel wat pompoenpitoerbrood voor zijn snaveltje en een bakje water, voordat hij het in zijn suffe hoofd zou halen op de rand van de teil (/ 'vijver') te gaan zitten en in al zijn gedegenereerde overlevingsdrift voorover in het water zou vallen en zou verdrinken. Dit voorziende voorzag ik hem dus van water en brood, maar wat ik over het hoofd had gezien was dat hij met zijn obese merellijf kennelijk geen pompoenpitoerbroodkruimels meer van de grond kon pikken. Ik besloot dat het in het kader van survival of the fittest tijd voor hem was om af te vallen en was dus niet van plan om nog verdere voederacties te ondernemen.
Nu bleek dit ook niet nodig te zijn, want even later had onze vetzuchtige merel zijn vader zo ver gekregen om de pompoenpitkruimels voor te kauwen en in zijn snavel te deponeren. Het zou een schattig tafereeltje geweest zijn, een vader die zijn jong voedt, ware het niet dat de proporties van het jong dit ontroerende beeld totaal verstoorde.
Een dag later bleek ik opeens het wat-ben-ik-toch-zielig-en-alleen-gepipieer te missen. Ik ging ervan uit dat de voederactie van papamerel hem weer op krachten had gebracht en dat hij zowaar de tuin ontvlogen was.
Weer een dag later merkte ik opeens de vliegen op. Veel en groen.
De merel bleek meer dan de tuin te zijn ontvlood en 'was nu langs de duistere weg daarheen gegaan, waarvandaan niemand terug kan keren'. O factum male! O miselle merel!
De keus tussen GFTbak, lucht en aarde, viel, gezien de groene vliegen, op de laatste. Na de ter aarde bestelling was er koffie. Requiescat In Pace.
Inspiratieloos
Tja...
|
16 Augustus 2006 | 22:03:58
In de oudheid deed men nog niet aan writerblocks.
Toen waren er nog Muzen die ter inspiratie aangeroepen konden worden: Clio, Caliope, Euterpe, Terpsichore, Thalia, Melpomene, Erato, Polyhymnia en Urania - de laatste enigszins de vreemde eend in de bijt, aangezien zij over de harde sterrenkunde gaat, terwijl de rest hooguit liedjes kweelt over de maan die door de bomen schijnt of sterren die aan de hemel staan, maar dat terzijde.
Inspiratie nodig voor een liefdesgedicht? Erato fluistert je de woorden in die je geliefde tot extatische hoogten zal brengen!
Durf je niet de dansvloer op? Terpsichore laat je dansen als de beste nicht!
Zelfs de geschiedschrijver kan zijn heil nog zoeken bij Clio, ook voor uw scriptieondersteuning.
Echter, het bloggen staat in geen van hun functieomschrijvingen genoemd. Zo verziend was de god Apollo, hun manager, kennelijk niet, dat hij de dag voorzag waarop een blogger gefrustreerd haar ogen van het beeldscherm zou wenden en smekend zou oprichten naar de hemel op zoek naar een vlaag van inspiratie.
Neen, zijn voorspellingskunst reikte niet tot aan het digitale tijdperk.
En mijn roep tot de muzen blijft onbeantwoord. Mijn vingers, de toetsen van het bord, zij worden niet toegeblazen van hogerhand.
Of toch...?
Stuurloos
|
01 December 2005 | 14:35:48
Ik ben emotioneel onrijp.
Ik wist het zelf nog niet, maar gelukkig is daar het Vaticaan om mij te verlichten.
De geestelijkheid is op de troon van Freud gaan zitten en psychodetermineren dat ik objectief ongeordende neigingen vertoon. Gelukkig kan het probleem van voorbijgaande aard zijn. Het is gewoon de puberteit.
Ik vrees alleen dat ik straks op mijn 70ste nog steeds aan het puberen ben.
Ondertussen zal ik niet in staat zijn correcte relaties aan te gaan met mannen of vrouwen. Dit in tegenstelling tot deze mannen met diepgewortelde heteroseksuele neigingen. Als hun belangrijkste relatie claimen ze een zekere Heer der Heerscharen. Die ze evenwel nog nooit hebben mogen aanschouwen. Sommige kleuters hebben ook een imaginair vriendje. Maar dat terzijde.
Onder correcte relaties verstaan zij een celibatair leven. Ze zullen toch eens last krijgen van subjectief geordende neigingen. Van bloemetjes en bijtjes krijg je nou eenmaal zoete honing, de appel valt niet ver van de boom en voor je het weet proef je er de verboden vruchten van.
Het is natuurlijk ook allemaal de schuld van Eva die ervoor gezorgd heeft dat Adam voortaan in het zweet zijns aanschijns zijn bammetjes moest eten totdat hij tot de aarde zou wederkeren. Adam was er dan ook als de kippen bij om Eva de schuld te geven: 'De vrouw, die Gij bij mij gegeven hebt, die heeft mij van dien boom gegeven, en ik heb gegeten.' Erg flauw van Adam. Overigens gaf Eva natuurlijk de schuld aan de slang, maar dat werkt op de één of andere manier toch minder goed. Daarom zal het vrouwvolk met smart kinderen baren en haar begeerte zal tot de man zijn. Die over haar heerschappij zal hebben.
En misschien is dit wel de reden dat het Vaticaan 'diep respect' heeft voor ons onvolwassenen. Wij hebben namelijk een manier gevonden om aan de Erfzonde (dit is een zonde met waarlijk een hoofdletter E) te ontkomen. Waarom zal onze begeerte tot de man zijn? Nergens voor nodig, zonder Adam kunnen we het ook wel af. Hoeven we ook meteen niet meer smartelijk te baren. Of hoeven we niet gehouden te zijn ons naar ons mans wil te voegen, en te zoeken onder hem te schuilen en door zijn beleid geregeerd te worden. Geregeerd te worden door het beleid van Jan Peter is al erg genoeg, dunkt me.
Nee, wij hebben het wel erg goed bekeken met onze ongeordende neigingen. Hebben we zowaar het paradijs weer op aarde teruggevonden. En daar zijn ze in Rome natuurlijk erg jaloers op. Hadden ze zelf maar moeten trouwen. Hadden ze in ieder geval thuis de broek aan gehad.
Vandaag is het definitief.
Geen ontkomen meer aan.
Het is herfst.
De winterdepressie begon al ongeduldig te worden. Wanneer kon hij eindelijk weer aan de slag? Een goede winterdepressie begint immers al in de herfst. Om zijn hoogtepunt te bereiken tijdens de feestdagen. Wanneer iedereen gezellig samen zit te wezen. Opdat eenzaamheid en algehele malaise extra goed uitkomen.
Voor wie in deze tijden wat extra aandacht kan gebruiken, heb ik een goede tip. Vraag een uitkering aan.
Gegarandeerd iedere dag post! Nog nooit voelde je je zo populair! De mensen van het UWV blijken dagelijks aan je te denken. Ze zijn oprecht geinteresseerd. Ze willen alles van je weten. Dus komen ze iedere dag met een nieuwe vraag. En niet zo onpersoonlijk via een mailtje. Neen! Brieven, in een envelop. Die je trillend van spanning eerst open moet ritsen, voordat kan vernemen wat de mensen van het UWV deze keer voor je hebben bedacht.
En alles in het nette, hè: 'Geachte mevrouw Van Y.' en 'Met vriendelijke groet'. Want wij van het UWV willen weliswaar uw hele persoonlijke leven leren kennen, maar wij zullen altijd beleefd en respectvol blijven. Oòk als wij u eigenlijk een beetje dom vinden. Dan sturen wij gewoon nog een brief. Dat doen wij graag. En die formuleren wij dan zo dat zelfs u zult begrijpen wat de bedoeling is.
U vraagt zich natuurlijk af, geachte mevrouw Van Y., wat er aan de hand is. Het antwoord op deze vraag kunt u vinden onder het kopje 'Wat is er aan de hand?' Kunt u het tot hier nog volgen mevrouw Van Y.? Mooi.
U hebt namelijk vraag 2 niet ingevuld. En dat had u natuurlijk wel moeten doen hè. Want we stellen niet voor niets 3 (dat is: drie) vragen aan u. En dan is het de bedoeling dat u ze ook alle 3 invult. Bent u nou zo dom, of zijn wij nou zo slim?
Maar goed. Wij van het UWV zijn de beroerdsten niet. Dus we zullen u zelfs voorkauwen wat u moet gaan antwoorden op vraag 2. U moet hier namelijk 'ja'of 'nee' aankruisen voordat u verder gaat met vraag 3. Zo moeilijk is dat toch niet, mevrouw Van Y.? Dat kunt zelfs u.
En dan zult u zich vervolgens wellicht afvragen wat u met uw 'ja' of 'nee' moet doen. Nou, dat kunt u vinden onder het kopje 'Wat verwachten wij van u?'. Inderdaad, in onze prille relatie zijn inmiddels verwachtingen gecreëerd die ingelost moeten worden. Dus wij willen uw definitieve antwoord binnen één (dat is:1) week in ons bezit hebben. Anders is het echt uit tussen ons.
O ja, voordat we het vergeten. Aangezien u ons niet de meest verlichte geest op aarde schijnt te zijn, vergeet niet om uw brief voldoende te frankeren! Het zou toch zonde zijn als onze relatie stukloopt op zo'n onbenulligheidje.
Rest ons, van het Uitvoeringsinstituut WerknemersVerzekeringen, nog u vriendelijk te groeten, geachte mevrouw Van Y. Want een onvertogen woord zult u niet van ons horen.
Het moge duidelijk zijn, de winterdepressie laat ik dit jaar aan mij voorbijgaan. Geen eenzaamheid en algehele malaise voor mij, maar een hartverwarmende relatie met het UWV! Ik raadt het iedereen aan!
Tijdloos
|
10 November 2005 | 13:18:29
Ze kwamen na ons de kassaruimte van Lux binnen.
Een man en zijn net iets te degelijk geklede vriendin.
'Heej! Lang niet gezien!'
Een vrouw stapt op de man af. Een brede grijns verschijnt op zijn gezicht.
'Ja, dat is inderdaad een tijd geleden!'
Ze kijken elkaar aan. In hun blik ligt de herinnering van een verleden. Een mooi verleden.
'Goh, jij ziet er lekker..eh'
Een aarzeling. Een fractie van een seconde. Zo'n ogenblik die in zijn kortheid een eeuwigheid duurt. De herinnering had het heden in bezit genomen. De net iets te degelijke vriendin aan zijn zijde was verdwenen.
Hij is terug. Hij ziet wat hij zag en voelt wat hij voelde. Het is in dit moment dat zijn gevoel spreekt. Het gevoel dat zijn verstand vooruit is gesneld. Maar het verstand maakt een eindspurt...
'...vlot uit!'
Terug in het heden maakt de grijns op zijn gezicht plaats voor opluchting.
'We moeten snel weer eens iets afspreken.'
'Ja, dat moeten we inderdaad weer eens doen. Ik bel je wel een keer.'
De vrouw-uit-het-verleden loopt door.
De man blijft achter. Met zijn net iets te degelijke vriendin-in-het-heden.
Zij kijkt hem aan. Natuurlijk zal hij niet bellen.
In de cathegorie Groot Menselijk Leed (Bron: voorpagina Spits):
Een overijverige bladerblower van de plantsoenendienst heeft onlangs onnoemelijke schade veroorzaakt op een verstrooiingsveld.
Samen met de kleurige herfstblaadjes had hij namelijk ook de as van wijlen mevrouw X weggeblowed. Lag mevrouw X zo even nog keurig opgeruimd op een hoopje, nu ligt ze verstrooid te wezen tussen de blaadjes op het gras. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn van een verstrooiingsveld. Het één worden met de natuur heeft zo zijn grenzen.
Stof was mevrouw X geweest en tot stof was zij wedergekeert. Ashes to ashes, dust to dust. En verstrooid, dat was ze ook tijdens haar leven geweest.
(In het bijzonder voor Geachtemevrouwsmits, tot wie in het verre Duitsland vast niet al het belangrijke nieuws uit Nederland bereikt)
|
|
|
|
|
